بزرگ‌ترین جشن ایرانیان از روزگار باستان، جشن نوروز در اولین روز بهار (اعتدال ربیعی در نیم‌کره‌ی شمالی زمین) هم‌زمان با نوزایی طبیعت است و نیز همین روز مبدأ گاه‌شماری سنوی ایرانیان است. جشن نوروز، سرانجام به عنوان یکی از میراث‌های فرهنگی جهان بشریت با ریشه‌یی ایرانی به پیشنهاد دولت‌های ایران و کشورهای همسایه (افغانستان، تاجیکستان، ازبکستان، آذربایجان، ترکیه، عراق، ترکمنستان، قرقیزستان، پاکستان و هند) در سازمان ملل متحد به ثبت جهانی رسید.

رسد جشن نوروز، نو شد چو سال
طبیعت، جوان گردد از اعتدال
در آید بهار و گریزد خزان
ز آب روان و ز باد وزان
به نوروز پیروز، خورشید و مهر
برآرد سر از کهکشانی سپهر
خدای جهان چون جهان آفرید
برای بشر، روح و جان آفرید
چو آهنگ ایران ارزنده کرد
ز نوروز، جشنی برازنده کرد
زمین را فرا برد تا آفتاب
سر سفره هفت‌سین، با شتاب
زمستان گذشت و بهاران رسید
و سرما و طوفان، به پایان رسید
چو نوروز شد اول فرودین
بشد زنده از سبزه، روی زمین
بهاران شد و جشن نوروز شد
زهی بر بدی باز پیروز شد
بیا بر زمستان شکست آوریم
دل دوستان را بدست آوریم
چو بشکفت باغ و زمین زنده شد
جهان باز از شادی آکنده شد
چو گیتی کنون یافت سامان نو
بیا تا ببندیم پیمان نو
پی سور و شادی از آغاز سال
بمانیم هر روز فرخنده فال
به نوروز چون تازه گردد زمین
نشین بر سر سفره هفت سین
به نوروز، چون مهرگان و سده
به شادی بنوش و ببخش و بده
چو عید است و سور و نوروز خوش
کن از بوسه این روز پیروز خوش
درین جشن فرخنده‌ی دل‌فروز
چراغان شب خویش را کن چو روز
به خانه‌تکانی در اسفند کوش
سر و رخت خود نو کن و نو بپوش

شاهنامه امین، دانشنامه منظوم ایران
پروفسور سید حسن امین

با تبریک نوروز و امید سالی سرشار از سرفرازی و نیک‌بختی