محمد حاجی حسینی شاعر طنز پرداز هم از هم وغم این دنیای بی وفا و پر ماجرا رها شد. به فرمایش حکیم سنایی:

اگر مرگ خود هیچ راحت ندارد
نه بازت رهاند همی جاودانی
اگر خوش خویی ازگران قلتبانان
وگر بدخویی از گران قلتبانی

حاجی حسینی نه از دنیا که از دست دنیا داران بی مروت رها شد. قلتبانانی که نه تنها دنیای ما را خراب کردند بلکه اخلاق ، مروت، تقوی، معنویت و دیانت ما را هم در پای دنیاداری و دنیا هواری خود تخریب کردند. حاجی حسینی نود سال عمر کرد و چهل سال تمام در رادیو و شصت سال در مطبوعات فعال بود‌. هفته نامه توفیق قبل از انفلاب و مجله گل آقا پس از انقلاب ناشر اشعار و بحر طویل های او بودند. شاید اخرین اثرش شعر مستزاد دیجیتالم کجا بود؟ باشد که در بخش شعر ماهنامه حافظ زیر نظر استاد حسین آهی منتشر شد‌. گفتنی است که عکس شادروان حاجی حسینی در مجله حافظ هیچ نسبتی با سن و سال او نداشت چون نمی خواست پیر و شکسته دیده شود. روحیه ای یادآور بابک خرم دین که جهره اش را نزد جلاد خلیفه با خون خود رنگین کرد ..
درگذشت او را به تک تک بازماندگان عزیزش بویژه خویشاوند خوبش خانم آراسته آقایی و جامعه ادبی و مطبوعاتی بالاخص اعضای قدیمی انجمن ادبی ایران تسلیت می‌گویم و به همه یاران قدیم از لسان مولانا عرض می کنم:
چو بر خاکم بخواهی بوسه دادن
رخم را بوسه زن کاکنون همانیم

پروفسور سید حسن امین : رئیس انجمن ادبی ایران